TOESPRAAK P. JOSEPHSON, ZOON VAN SERGEANT CARLTON A. JOSEPHSON. ENG. en NL. versie.

ENGELSE VERSIE:

My family and I would like to thank the Mission Belle, B-17G Memorial Foundation for making this day possible. We would like to recognize John Heuvelman and the Foundation Board of Directors, the people of Nieuw-Lekkerland and Lekkerkerk who rescued the crew, the businesses and people whose contributions made this memorial possible and Bill Yancy, whose work and resources told the story of the Mission Belle.

It’s amazing that nearly 75 years later we are honoring the crew of the Mission Belle; especially when many of us knew none or only one of the ten men. What we all have in common though is an appreciation of and respect for the commitment that these outstanding men made.

I would like to share with all of you a poem written as an in-class assignment by Isabel Brush, waist gunner Carlton Josephson’s great-granddaughter. Isabel was born four months after he died and was 11 years old when she wrote the poem. I believe this poem sums up how we all feel about the men of the Mission Belle.

My Soldier

I never knew my soldier,
But I wish he was mine
He was my great grandfather,
It makes my mother cry

He did not die in war,
But he got shot down
He was captured and
Brought to some strange town

He was starved and beat
They treated him bad
I have only heard stories,
But it makes me feel so sad

My mother was thinking about
Joining in too,
He wouldn’t let her
Cause of all he’s been through

I never knew my soldier,
I feel that he is mine
He was good to all of us
It makes my mother cry

I’m sure Dad and the rest of the crew would be humbled, proud and thankful that you gracious people chose to honor them!

Thank you all, and may God bless you.

NEDERLANDSE VERTALING:

Mijn familie en ik willen de Mission Belle, Stichting B-17G Memorial bedanken voor het mogelijk maken van deze dag. We willen graag erkennen dat John Heuvelman en het bestuur van de Stichting, de mensen van Nieuw-Lekkerland en Lekkerkerk die de bemanning hebben gered, de zaken en mensen wiens bijdragen dit monument mogelijk maakten en Bill Yancy, die met zijn werk en bronnen het verhaal van de Mission Belle vertelde.
Het is verwonderlijk dat we bijna 75 jaar later de bemanning van de Mission Belle eren; vooral omdat velen van ons niemand of alleen één van de tien mannen kende. Maar wat we allen wel gemeen hebben, is de waardering en respect voor de inzet die deze uitstekende mannen maakten.
Ik zou graag een gedicht met jullie allen willen delen, geschreven tijdens een opdracht op school door Isabel Brush, de achterkleindochter van flankschutter Carlton Josephson. Isabel is vier maanden nadat hij stierf, geboren en was 11 jaar oud toen ze het gedicht schreef. Ik geloof dat dit gedicht alles goed samen vat hoe we over de mannen van de Mission Belle voelen.
Mijn Soldaat
Ik heb mijn soldaat nooit gekend,
Maar ik wens dat hij van mij was
He was mijn overgrootvader,
Het laat mijn moeder huilen

Hij stierf niet in de oorlog,
Maar hij werd wel neergeschoten
Hij werd gevangen genomen en
Naar een vreemde plaats gebracht

Hij werd uitgehongerd en geslagen
Ze behandelden hem slecht
Ik heb alleen verhalen gehoord,
Maar het maakt me zo triest

Mijn moeder dacht ook hierover na
Om ook dienst te nemen,
Hij wilde dat ze het niet deed
Vanwege alles wat hij heeft meegemaakt
Ik heb mijn soldaat nooit gekend,
Ik voel dat hij van mij is
Hij was goed voor ons allen
Het laat mijn moeder huilen

Ik ben er zeker van dat vader en de rest van de bemanning zich nederig, trots en dankbaar voelen dat jullie goede mensen hen kozen om te eren!

Dank jullie allemaal, en moge God U zegenen.